Onder constructie!

De dodo had grote poten, korte kleine vleugeltjes, een korte hals en een 23 cm lange enorm dikke, gebogen snavel. Aan het einde van zijn gedrongen lijf had de dodo een plukje veren. De dodo was grijs van kleur. Ze konden niet vliegen. Terwijl de meeste vogels die niet kunnen vliegen, toch wel moeiteloos kunnen lopen, waggelde de dodo op een houterige manier. Deze vogel was ongeveer 1 meter lang en woog tot 20 kg. Er zijn maar weinig beenderen vandaag de dag bewaard gebleven en maar 1 compleet skelet. Dit maakt het moeilijk om de werkelijke afmetingen van de dodo te schatten. Bij het analyseren van de botten is naar boven gekomen dat de dodo waarschijnlijk helemaal geen dikke, plompe vogel was, maar er meer uitzag als een wat slankere vogel. Ons beeld van de dodo komt van oude Europese tekeningen en beschrijvingen. Het kan zijn dat deze een geromantiseerde versie van de werkelijkheid zijn.
De roep van de dodo was waarschijnlijk ongeveer als die van een jonge gans, terwijl sommige andere bronnen vermelden dat de vogel geen geluid maakte. *

Doordat de dodo's geen natuurlijke vijanden hadden en nog nooit een mens hadden gezien, kwamen ze argeloos naar de bezoekers toe en vormden zo een gemakkelijke prooi. De vogels werden met duizenden gedood en dienden vooral als voedsel. Ze zijn niet alleen uitgestorven door overbejaging, maar ook doordat de eerste bewoners van het eiland varkens, ratten, honden en katten hadden meegenomen. Voor deze dieren waren de op de grond liggende eieren en de jongen een gemakkelijke prooi.

Wetenschappers zijn voor het eerst aan het proberen om DNA te verkrijgen van de dodo, hiermee wordt het vooruitzicht verhoogd dat het dier wiens naam synoniem staat voor uitsterving weer tot leven gebracht kan worden. Britse deskundigen zullen fragmenten van het genetisch materiaal van de dodo halen uit een bewaarde kop en poot in het Oxford University's Museum of Natural History. Het onderzoek zal de meest verwante levende diersoort identificeren en dit zal de weg vrijmaken voor het opnieuw tot leven brengen van een soort. Een team deskundigen van Oxford University, geleid door Dr. Alan Cooper, is al gestart met het maken van de stamboom van de dodo door het testen van het DNA van duiven uit Afrika en de Indische Oceaan, waaraan gedacht wordt dat de dodo eraan verwant is.**
Hoewel het genetisch materiaal van de uitgestorven vogel waarschijnlijk uiteengevallen is in miljoenen fragmenten, is Cooper er zeker van dat moderne methoden voldoende bekend zullen maken om het te vergelijken met levende soorten. Dit zal laten zien waar de plaats van de dodo is in de stamboom. “Als we kunnen ontdekken wat de naaste verwant van de dodo is zal deze ons een heleboel vertellen over waar de dodo vandaan kwam en hoe hij evolueerde”, zei Cooper.
Als wetenschappers ontdekt hebben welke sleutelgenen de dodo uniek maakte, dan kunnen zij genetisch geconstrueerd DNA maken en dat in de celkern van een ei plaatsen om zo een dodo-achtige vogel uit het ei laten komen door een duif te gebruiken uit Coopers onderzoek. Het zal wel bijna onmogelijk worden om een perfecte dodo te creëren, omdat de genetische code, die uiteengevallen is in kleine fragmenten, nooit helemaal zal uitkomen op een voldoende hoge graad van juistheid, zegt Dr. Ken Joysey, een paleontoloog van Universiteit van Cambridge. “Je hoeft maar een klein beetje verkeerd te zitten en je krijgt een dier dat niet levensvatbaar is, een enkele fout kan fataal zijn,” zei hij.

Bron: http://www.petermaas.nl/extinct/nederlands.htm , na spellingscorrectie

* - Inmiddels is vastgesteld welk geluid de Dodo maakte. Dit geluid bevindt zich ergens op Tjeerd zijn PC.
** - Inmiddels hebben wij ook vastgesteld dat dr Phiet verwant is aan de Dodo. Zijn recente gedrag heeft dit onomstotelijk bewezen.



N.B. deze pagina is ontstaan, gecreëerd en geupdate in pauzetijd. Derhalve kunt u geen rechten ontlenen aan uitspraken die op deze pagina zijn gedaan, daar ik verminderd toerekeningsvatbaar ben in de tijd dat ik pauze heb.

Vorige

Volgende

Garfield!

© 2004 Superbij